Leafall V2, atrium boşluğunu ışığın dağıldığı, yansıdığı ve sürekli yeniden üretildiği bir deneyim alanına dönüştürür. İzleyici, enstalasyona yalnızca asılı bir form olarak değil, ışıkla birlikte değişen bir mekânsal atmosfer olarak yaklaşır. Küplerin metalik yüzeyleri, projection mapping ışığını duvarlara, zemine, çevredeki yüzeylere ve kendi aralarındaki boşluklara yayar. İnce misinaların oluşturduğu küçük titreşimler, yansımanın sabit kalmasını engeller. Böylece atrium, tek bir görüntünün yansıtıldığı bir yüzey değil; ışığın parçalandığı ve çoğaldığı çok katmanlı bir optik mekâna dönüşür. Bu deneyim, izleyicinin konumuna göre değişir. Yukarıdan, yandan veya alttan bakıldığında hem küplerin geometrik ritmi hem de ışığın mekândaki davranışı farklı algılanır. Leafall V2 bu nedenle sabit bir nesne değil, sürekli değişen bir ışık ve algı sistemi olarak çalışır.