“23 Nisan’ın Sessiz Işığı”, çocuklara adanmış bir bayram gününde, Grand Kartal faciasında yaşamını yitiren çocukların hatırasını ışıkla görünür kılan anma odaklı bir video mapping çalışmasıdır. Proje, 23 Nisan’ın neşesini doğrudan bir kutlama diliyle değil; eksik kalan çocuk sesleri, sessiz ışık, bayrak ve kamusal hafıza üzerinden yorumlar. Bina cephesi bu çalışmada yalnızca bir yansıtma yüzeyi değil; çocukların hatırasını taşıyan geçici bir anma yüzeyine dönüşür. Işık, gösterişli bir efekt olarak değil; yokluğu, saygıyı ve hatırlamayı görünür kılan sakin bir tanıklık biçimi olarak kullanılır.